Οι Ιούνηδες της ζωής μας

Τον μήνα που από κάμπια του χειμώνα γεμίζεις χρώματα και με τα νέα σου φτερά αρχίζεις πτήσεις πάνω από ανεξερεύνητα λουλούδια.

Οι Ιούνηδες της ζωής μας

Φαντάστηκα τη ζωή, όχι μόνο τη δική μου, αλλά και του καθενός, μέσα από τον τρέχοντα μήνα. Οι Ιούνηδες της ζήσης μου. Τον μήνα που από κάμπια του χειμώνα γεμίζεις χρώματα και με τα νέα σου φτερά αρχίζεις πτήσεις πάνω από ανεξερεύνητα λουλούδια. «Καριέρα» λένε το ένα, «μυθιστορηματικό πρόσκαιρο έρωτα» το άλλο. Και σκέφτεσαι ιστορίες. Που έζησες ή μέλλει να βιώσεις. Σμιξίματα με παλιές και νέες παρέες. Γέλια , εκδρομές, άγχος, δημιουργικότητα, βλέμματα υποταγής, ανοιξιάτικες αλλεργίες στις δεσμεύσεις, περαστικοί έρωτες και άνθιση.

Κρασάρει εκεί το σύστημα. Μαραμένα τα λουλούδια που αγάπησα. Άοσμα και άχρωμα κι εγώ ν’ αναρωτιέμαι. Που πάει ο έρωτας όταν πεθαίνει; Αυτή η ενέργεια πώς χάνεται; Πώς γίνεται αυτό που έβλεπες ως σπάνιο και μοναδικό τώρα να σκέφτεσαι πως του πρέπουν τα λασπόνερα;

Κι άλλο ζουμ. Στις φορές που ερωτευτήκαμε. Οι διαφορές, οι ομοιότητες, τα ίδια και τα ίδια λάθη. Ο πρώτος εφηβικός πλατωνικός έρωτας με φλούδες μανταρίνι στα μάτια για να με κάνει να κλαίω, κυνηγητά, τσακωμοί, γέλιο και παιχνίδι. Ο δεύτερος και τάχα καρμικός μια και βρεθήκαμε στο ίδιο παράξενο μέρος την ίδια μυστήρια στιγμή. Σ’ ένα μπαλκόνι στην Καλλιθέα το πρώτο μαγιάτικο σ’ αγαπώ , που τώρα πια είναι μπαγιάτικο. Μετά κάποιος που σε κάνει να γελάς, πραγματικά να γελάς με την ψυχή σου και ζεις μαζί του δέκα διαφορετικές περιπέτειες το λεπτό νομίζοντας ότι πρωταγωνιστείς σε άρλεκιν ή χολιγουντιανή ταινία.

Θυμάται κανείς το σφίξιμο στο στομάχι την πρώτη φορά που έσμιξε το βλέμμα με εκείνη ή εκείνον που ποθούσε; Αυτό το καλοκαίρι τι μπορεί να κάνει την καρδιά μου να χτυπάει; Τώρα που κυνισμός σμιλεύει το μέσα , λήθη ξεγράφει τα παλιά; Πόσα πέταλα έχει η μαργαρίτα μιας φυσιολογικής καρδιάς; Τώρα που χάθηκε η αθωότητα, τώρα που έφυγε ο ρομαντισμός, τώρα που μοιάζουν όλα ειπωμένα, τι άλλο μπορεί να βιωθεί; Βέβαια όλα αλλάζουν. Ειδικά εμείς οι ίδιοι κι ας μοιάζουμε απαράλλαχτοι. Κάθε φορά, εκείνη η φορά -μοιάζει για πρώτη.

Κάποτε ερωτευτήκαμε το αγόρι που έκανε το ζόρικο. Που μας έσπαγε τα στυλό και έκρυβε τα βιβλία μας. Ήταν πρωτόγνωρο για εμάς αυτό. Γιατί μου βάζει τρικλοποδιές αφού ‘με αγαπάει;’ ‘Έτσι κάνουν τα αγοράκια΄. Κάποτε ερωτευτήκαμε το πανέμορφο αγόρι. Δεν χρειαζόταν να μιλάει, φτάνει που υπήρχε, έτσι για οφθαλμόλουτρο. Ομορφιά απίστευτη κι ας ήταν τόσο ευπώλητη κι ας μην ήταν για τα μάτια μας μόνο. Ήρθε η στιγμή, που ερωτευτήκαμε εκείνον που ήξερε πώς να μας μιλήσει και τι πρέπει να μας πει. Που μας έπιανε το χέρι στη σωστή στιγμή και μας άφηνε μόνες χωρίς να του το ζητήσουμε, καταλαβαίνοντας την ανάγκη μας για μοναξιά. Κι ήρθε το αγόρι που μας έκανε να γελάμε, δαιμονικά, υστερικά, με δάκρυα, με σταυροκοπήματα μετά από κάθε ξέφρενη εμπειρία. Και τώρα;

Μήπως κάποια στιγμή τελειώνουν τα κανονάκια του έρωτα; Μήπως ερωτευόμαστε από ένα σημείο και μετά εκείνον που θα μας θυμίσει κάτι από τους πρώτους μας έρωτες; Τα πρώτα μας σκιρτήματα; Μήπως ερωτευόμαστε εκείνον που θα μας θυμίσει πως ήμασταν εμείς κάποτε; Ή πώς θέλουμε να γίνουμε; Σε λατρεύει ο άλλος, σου γράφει ποιήματα, σε κοιτάει και βλέπεις φουρτούνες στο βλέμμα του και αρχίζεις κι ερωτεύεσαι εσένα τελικά ή τον ίδιο;;;…

Μήπως πάντα αναζητάμε τον εαυτό μας; Μήπως ο έρωτας είναι ναρκισσιστικό συναίσθημα; Μπορείς να είσαι ερωτευμένος όταν ο άλλος δεν είναι για παράδειγμα; Πιάνει για έρωτα αυτό; Όταν δεν περιλαμβάνει μοίρασμα, λογάκια, επαφή; Κι όταν πλέον εγκατασταθείς στον άλλον, τότε τι;
Τυχεροί όσοι βλέπουν τον έρωτά τους να γίνεται αγάπη.
Αλλά κι όσοι τον βιώνουν έτσι απλά χωρίς να προσδοκούν το κάτι παραπάνω.
Μία ζωή την έχουμε, σωστά;

Κείμενο: Αργυρώ Μουστάκα Βρεττού

Διαβάστε επίσης

Γυναίκες που αγαπούν πολύ

Γυναίκες που αγαπούν πολύ

Όταν διαβάζουμε κάποιο βιβλίο ψυχολογίας και υπογραμμίζουμε τα αποσπάσματα που νομίζουμε ότι θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν, τότε αγαπάμε υπερβολικά.

Close