Αγάπη, από τον Κώστα Καρυωτάκη

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι δεν είμαι πλέον ο ναυαγός…

Αγάπη, από τον Κώστα Καρυωτάκη

Κι ήμουν στο σκοτάδι.

Και με είδε μια αχτίδα

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.

Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

 

Κώστας Καρυωτάκης, Αγάπη από τη συλλογή “Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ”

Διαβάστε επίσης

Το χρώμα του έρωτα

Το χρώμα του έρωτα

Το χρώμα του έρωτα απλώνεται στους τοίχους της σιωπής μας. Το πινέλο του περνάει από τα μάτια και φτιάχνει μια μάσκα που η χαρούμενη πλευρά της ομορφαίνει τον κόσμο, αλλά η ανησυχητική, τρυπώνει βαθιά μέσα μας και φωλιάζει το άγχος και την αγωνία. Ξυπνάει τη στέρηση αυτού που κάποτε είχαμε και τώρα έχει χαθεί. Αυτού […]

Close